Artikels
Gebr. Desbuquois

 

 

 

 

Deze week hadden we de eer én het genoegen om langs te gaan bij de winnaars van de koninginnevlucht in onze duivensport. Wie Barcelona op zijn palmares heeft staan, heeft zijn droom kunnen waarmaken. Want zeg nu zelf, al wie zijn hart heeft verpand aan de grote fond, droomt van die grote triomf uit de hoofdstad van Catalonië. Dit jaar gewonnen door de gebroeders Desbuquois uit het Brabantse Kapelle op den Bos. Niet toevallig, sinds jaar en dag zijn het echte Barcelonaspecialisten. Wijlen vader Fernand effende het pad. Michel en Didier timmerden verder aan de weg. Met 1 doel voor ogen: ooit op het hoogste schavotje staan, met de nationale overwinning uit Barcelona. Anno 2006 is het zover! De Desbuquois’ zijn echte familiemannen.











Voor de kost hebben ze een bedrijf in ramen, deuren en veranda’s. Ook de oudste broer van Michel en Didier, Pascal, werkt er. Net als Michels vrouw, Noëlla, en 2 neven. De kwekers worden dan ook nog eens verzorgd door Maggy, de vrouw van Pascal. Tussen de tientallen interviews, de honderden telefoons, mails en faxen door, waren de gebroeders Desbuquois bereid om ons te woord te staan. Dat is dan de tol van de roem zeker, geen tijd om te eten, te slapen, altijd maar babbelen over die topprestatie van de Roger Barcelona. Zelfs de firma lag enkele dagen plat… De (lege) champagneglazen aan de kant, en wij maar schrijven…

 

 

Ja hoor, wij hadden alles ’s zaterdagsavonds klaargezet. De duivinnen zaten klaar. Om 5.30 uur waren we wakker om te letten en dan om 6.16 uur zagen we hem als een kanonkogel naar beneden stuiken. En raar maar waar, we hadden eigenlijk direct een goed gevoel.

 

 

Tja, normaal hebben we toch geregeld telefonisch contact met andere collega-melkers, hoe ze daar gevallen zijn. We hadden nog geen enkele telefoon gehad. Toen we naar het lokaal belden voor de aanmelding, bleek ook dat we de eerste aanmelding waren in het lokaal. Dus ja, er zat een kans in… Enkele uren later hoorden we dan dat we waarschijnlijk de 1^ste nationaal gewonnen hadden. Ook op de internationale uitslag stonden we op 1. Maar rond de middag werd die droom spijtig genoeg aan diggelen geslagen. Alhoewel de 1^ste nationaal voor ons al een droom is, die we zeker ook aan vader willen opdragen. Maar ja, als je er zo kort bij bent…

 

 

Dat is het minste wat je kan zeggen. De Roger Barcelona, 2010062-03, werd vorig jaar 7^de asduif KBDB grote fond. Hij werd 146^ste nationaal Barcelona ’05 en 65^ste nationaal Perpignan ’05. Dit jaar was het op Barcelona dus patat erop. Dan kan je moeilijk zeggen dat het een sukkelaar is hé. Vorig jaar hadden we trouwens 3 asduiven KBDB grote fond bij de eerste 8.

 

 

Inderdaad, dat geeft toch zo’n enorme kick en voldoening die duiven van zover zien thuiskomen. Voor ons tellen eigenlijk maar 3 vluchten per jaar: Barcelona, St. Vincent en Perpignan. Omwille van die passie voor de verre vluchten, maar ook uit tijdsgebrek. Als wij nog eens de dagfond moeten spelen, dan moeten we onze duiven op verschillende manieren verzorgen, op verschillende tijdstippen uitlaten,…  Bovendien worden de duiven van Barcelona en St.Vincent in hetzelfde weekend gelost. Dan is ons bedrijf ook net in verlof. Daar hebben wij geen tijd voor. Daarom ook dat we ons focussen op die 3 vluchten.

 

 

Wij hebben 40 kweekkoppels, 100 weduwnaars, 50 vliegduivinnen en een 400 jonge duiven. Dat is dus een heleboel hé. Maar voor ons telt het principe van de piramide met de hele brede basis en de o zo smalle top. Onze duiven worden gespeeld in de Fondclub Asse.

 

 

Wel, eerst en vooral moet je zorgen dat je over goede fondduiven beschikt. Daarvoor hebben we onze eigen oude soort, waar nog Van Bruane-, Matterne- en Gorin-bloed inzit. De laatste jaren zijn we onze soort gaan kruisen met onze goede vriend Eric Limbourg. Hier zijn we fantastisch mee gelukt. Vorig jaar zijn we het bij onze Noorderburen gaan zoeken. Er kwam Gebr. Bruggeman uit Assendelft en Leo Kouters uit Noordhoek bij.

 

 

Heel simpel, de Nederlanders overheersen de laatste jaren de hele overnachtfond. Dat ligt gewoon aan het Hollandse spelsysteem. Ze korven daar gewoon veel meer duiven in op die zware vluchten. Ze spelen ook verder dan ons. Ze kunnen gewoon veel beter hun duiven testen dan wij. Plus zij hebben vele middaglossingen. Wij hebben hier maar een 3-tal overnachtvluchten. In Nederland zijn dat er een pak meer.

 

 

Je moet een goed systeem uitdokteren. Voor ons is dat veel en vroege jongen kweken. Die goed africhten, maar niet kapot spelen, ze bijvoorbeeld geen 3 nationale vluchten laten doen. Eens het jonge duivenseizoen erop zit, ze zo snel mogelijk overgewennen naar het jaarlingenhok. Er wordt niet uit gekweekt en ze krijgen pas voor het eerst een duivin te zien wanneer ze thuiskomen van de eerste opleervlucht. Voor de oude duiven geldt een ander schema.

 

 

De ouden moeten Perpignan vliegen, na die vlucht krijgen ze een week rust. Na die week mogen ze 1 jong groot brengen. Dan mogen ze nog eens rotbroeden en gaan ze begin november uiteen. Van begin januari tot begin maart gaan ze in de open volière. Begin april komen ze terug op de hokken en worden ze gekoppeld aan hun duivin, waarmee ze nog 5 dagen mogen broeden. Vanaf dat moment zitten ze op weduwschap.

 

 

Dit jaar lag het iets anders, door de vogelgriepperikelen. We mochten Frankrijk niet binnen. Daarom ook dat de jaarlingen uit St.Vincent niet supervlot naar huis kwamen. Ze hadden gewoon te weinig ondervinding. Voor Barcelona of St.Vincent hebben ze hier volgende vluchten gevlogen: Quiévrain (3 maal), Arlon, Dourdan, Chateauroux. Die Chateauroux was dus 3 weken voor Barcelona. Normaal moet dat volgende reeks zijn: Quiévrain, Noyon, Dourdan, week rust, Vierzon, week rust, Brive en Barcelona. Je ziet, toch wel wat kilometers verschil qua ondervinding. Tussen de Barcelona en de Perpignan krijgen ze afhankelijk van het weer nog een Dourdan achter de kiezen, meestal een week voor de inkorving voor Perpignan.

 

 

De regel is altijd een duivin voor de inkorving, tenzij ze een felle rugwind voorspellen. Bij thuiskomst van een grote vlucht mogen ze tot ’s anderdaags in de middag bij elkaar blijven. Na elke grote vlucht, laat ons zeggen vanaf Chateauroux, krijgen ze hier verplicht een warm bad. Je moet natuurlijk ook zien dat je duiven op medisch gebied ook tiptop in orde zijn. Regelmatig gaan we naar de dierenarts, zodat blind kuren hier uit den boze is. Voor het seizoen wordt er gekuurd gedurende 7 dagen tegen Trichomonase en Coccidiose. Ook tegen de kopziekten en luchtweginfecties wordt gekuurd. Voor de rest gebeurt alles in samenspraak met de dierenarts.

 

 

Enkel en alleen naar die 3 vluchten toe worden er vliegvitaminen en aminozuren op het eten gedaan, voor de andere vluchten niet. Zo wordt een maximaal boosteffect bereikt. We zetten hier werkelijk alles op alles op die vluchten. Qua voeding hebben we dit jaar meegedaan aan een testproject voor Beyers. Een speciale mengeling ‘Fond Olympic’ hebben we dit jaar gegeven. En met succes hoor, we zijn er heel tevreden over. Deze mengeling zal pas tegen volgende winter op de markt komen.



Verder wordt er ook veel vetrijke voeding van Beyers gegeven in aanloop naar de zware vluchten evenals extra maïs. Je moet ook zien wat de duiven willen eten. Wat ze het snelst oppikken. Daar hebben ze op dat moment behoefte aan en dat durven we dan nog extra bijgeven. Er wordt hier natuurlijk niet te karig gevoederd, maar ze moeten hier wel alles opeten. Dat is de kunst, ze zoveel energie laten opslaan en ze tot de laatste moment aan het eten houden. Geen sinecure hoor!

 

 

Klopt. Elke avond werden ze door Maggy en Pascal weggebracht op zo’n 50 km. Ze werden gelost om 21 uur. Dit jaar hebben we dat alleen gedaan met de duivinnen. Met de duivers deden we dat vroeger ook, maar het weer stond ons niet aan. We lappen graag onze duiven, maar we hebben daar ook al serieuze farces mee voor gehad. We zijn zo eens een duivin kwijtgeraakt die 2^de was geworden op de West-Europese landencup. Ze vloog de 62^ste nat. Barcelona en 5^de nat. Perpignan. Van een lapvluchtje uit Beersel kwijt…




Dit is niet het enige geval. En iets in ons zei dat we voorzichtig moesten zijn met de duivers. Dus geen duivers gelapt. En wie wint er de eerste prijs? Een duiver… Dus wij weten niet of dat lappen wel noodzakelijk is… Wat we bij de duivers wel gedaan hebben is ze een week voor de inkorving gewoon gedurende 3 uur hun duivin getoond. De dag van de inkorving krijgen ze ze dan gans de dag. Kwestie van motivatie, want volgens mij is voor een duif sex en territorium het allerbelangrijkste…