Rob zorgt voor nog wat meer toelichting bij verschillende dingen. Hebt U nog meer vragen, stuurt ze ons gerust door via info@pitts.be
Compleet magnetisch veld
Voordat ik verder ga wil ik nog even kort samenvatten wat mijn kijkrichting en doel zijn voor dit verhaal.
Wetenschappers bevestigen dat duiven een magnetisch zintuig hebben om contact te onderhouden met het aardmagnetisme. Het aandeel magnetisme groeit in de medische wetenschap. Wie kent er niet de MRI-scan? Deze grote magneet levert prachtige beelden op van de binnenkant van mensen. Wat ik, en andere magnetiseurs, ervaren, is dat mensen en duiven een compleet magnetisch veld hebben en dat deze velden elkaar beïnvloeden.
We weten dat de hersenen elektromagnetisch geladen zijn. Het is zelfs zo dat alle levende cellen in ons lichaam positief (celwand) en negatief (celinhoud) geladen zijn. Tussendoor kan ik vertellen dat de balans positief/negatief geladen veel zegt over hoe we ons voelen. Opladen en ontladen van het lichaam is een belangrijke activiteit, die grotendeel onbewust verloopt. Ik zie duivenmelkers met veel stress die tijdens het seizoen niet goed presteren, maar plotseling toch de curve omhoog weten te brengen.
Vervolgens snappen ze zelf niet hoe het plotseling beter is gegaan. Ook dit verschijnsel heeft te maken met teveel opladen en te weinig ontladen van energie. Pas wanneer deze melkers het gedoe hebben kunnen loslaten, gaan ineens de duiven beter presteren en zijn ze gezonder. Melkers zeggen dan tegen mij: “Het hele seizoen doe ik mijn stinkende best en nu gooi ik er met mijn pet naar en gaan ze beter presteren”. Je kent nu mijn verklaring hiervoor.
Andere vormen van ontladen zijn: sporten, lachen, huilen en je teleurstelling uitspreken. Maar let op: er is geen wetenschappelijke overeenstemming dat magnetiseurs de hersenen magnetisch zouden prikkelen of iets in die richting. Ik vertel je wat ik ervaar en wat mijn ideeën zijn, meer niet. Mijn doel is om te pleiten voor een andere benadering van de duivensport; minder stress, meer ontspanning. Dat heeft voordelen voor de individuele duivensporter, maar ook voor onze sport in het geheel.
Wat ik kan waarnemen bij mens en duif is een beweeglijk magnetisch veld. Via miljarden zenuwcellen ervaar ik bijvoorbeeld hoge of lage trillingen en prikkels. Maar ook of een lichaam aan het op- of ontladen is en de balans tussen die twee activiteiten.
Mijn ideeën over deze magnetische waarnemingen heb ik in een model geplaatst.
Het magnetisch model waar over ik spreek houdt twee open energievelden met elkaar in verbinding:
1.Bewegingsenergieveld (trillingen, stromingen e.d.)
2.Remgeheugenenergieveld (afstotingskracht, weerstand e.d.)
De naam bewegingsenergieveld spreekt voor een deel voor zichzelf. Remgeheugenenergieveld zal meer uitleg nodig hebben. Beide benamingen zijn nogal een mondvol en voor de leesbaarheid zal ik ze voor dit artikel terugbrengen tot Remgeheugen en Bewegingsenergie.
Nu de toelichting
Ik heb het remgeheugen genoemd, want dat is feitelijk wat er in het lichaam gebeurt. Je neemt trillingen waar en iets trilt alleen als er ook een afremmende tegenbeweging is. In het kort kun je zeggen: zonder weerstand geen trilling.
Ik geef een voorbeeld. Pak een pijl en boog en schiet de pijl op een boom af. Ik ga ervan uit dat je de boom gaat raken. Luchtweerstand zal iets doen, maar op het moment dat de pijl zich in de boom boort ontstaat de grootste trilling in de pijl.
De mate van trilling is van veel factoren afhankelijk, dat is logisch. Bij lichaamscellen ligt het iets genuanceerder dan bij een pijl en boog. In het lichaam zijn het namelijk de eiwitten die voor de weerstand moeten zorgen. Dat doen ze ook, maar de mate waarin ze dat doen, ligt vast in het remgeheugen. Elk eiwit heeft een geheugen en weet hoeveel weerstand het moet bieden om de zaak in evenwicht te houden. De hoeveelheid beweging en weerstand zijn dus bepalend voor de drieslag: actie – reactie – herstel.
Kun je het zien en meten?
Helaas, ze laten zich moeilijk zien en meten, maar voelen kan iedereen ze en we doen dat ook regelmatig. We hebben niet voor niks gevoelszenuwen. Ik geef een voorbeeld, dat iedereen herkent.
Wanneer iemand je in de rug aankijkt of voorbij je huisraam loopt en naar binnen kijkt, terwijl jij op dat moment met je rug naar de straatkant zit. Wat voel je dan? Dat gevoel is moeilijk te omschrijven, maar je zult bijna altijd op of achterom kijken. Wat je voelt zijn de magnetische bewegingsenergieën die vluchtig contact maken. Het is alsof iemand met een onzichtbare vinger in je rug prikt. Jijzelf reageert via je remenergie, ofwel via je geheugenenergie. Jouw zenuwcellen hadden de trilling opgenomen en verder het lichaam in doorgeseind, om een tegenbeweging te organiseren.
Waar dienen bewegingenergie en remgeheugen voor?
In het kort dienen ze om dat wat afgebroken is weer op te bouwen in het lichaam. Lichaamcellen hebben een eigen geheugen en weten precies wat ze aan bouwstoffen nodig hebben om zichzelf te reproduceren. De bewegingenergie zorgt er simpel gezegd voor dat de bouwstoffen op de plek van bestemming komen. Wanneer beide energievormen goed samenwerken, voelen mens en duif zich gezond.
Energierelatie melker en duif
Wanneer je naar het model kijkt, zie je drie gekleurde ringen. De binnenste ring staat model voor het fysieke lichaam, dat ingesloten is door het Remgeheugen en Bewegingsenergie. Het magnetisch veld doordringt de drie en houdt ze bij elkaar.
Belangrijk voor het verhaal is om te vertellen dat het bewegingsenergieveld van duiven veel vluchtiger of sneller is dan dat van mensen. Waar leid ik dit uit af? Je kunt het feitelijk al zien aan de veel snellere spijsvertering van een duif en het ontbreken van bijvoorbeeld een blaas. Ook de lichaamstemperatuur, de ademhaling, de hartslag liggen allemaal veel hoger dan bij ons. Dat, bij elkaar, betekent dat de duif een diersoort is die een enorme behoefte heeft aan bewegingenergie. Dat moet ook wel, want de duif behoort tot de vliegende en niet tot de loopvogels.
Hoe zit dat bij mensen? De bewegingsenergie van mensen is veel trager dan die van de duif. Wij hebben bijvoorbeeld wel een blaas en ons ademhalingssysteem is volledig anders georganiseerd. Er zijn nog meer verschillen in het spijsverteringsdeel, maar het gaat er om dat we trager verteren en daarom een minder grote behoefte hebben aan bewegingsenergie.
Waarom is dit verschil zo belangrijk? Wanneer een duif vliegt functioneert zijn remgeheugen en bewegingsenergie optimaal; op- en ontladen gaan dan automatisch. Op het moment dat de duif de grond raakt of in het hok aanwezig is, wordt die optimale balans verstoord. Het opladen is dan niet meer vanzelfsprekend. Maar ja, ook een vogel, zoals de duif, moet regelmatig rusten en eten. Gestuurd vanuit zijn instinct, zal de duif aansluiting zoeken bij andere bewegingsenergievelden. Je raadt het al, de voornaamste bron van bewegingsenergie is de melker. Morgen gaan we verder met deel 3.
Rob van Hove, rw.van.hove@xmsnet.nl
