Het gevolg van deze stofzuigerrelatie is dat bewegingsenergie van de melker eenzijdig in een stroomversnelling wordt gebracht. Zet maar eens de stofzuigerslang op je arm, dat weet je direct wat ik bedoel. Het gekke is dat deze relatie niet ophoudt op het moment dat de melker zijn hok verlaat of zijn stofjas uittrekt. Neen, via het gedachteleven van de melker blijft deze energierelatie intact.
Ruimtelijke afstand heeft hierop geen invloed, want de energievelden liggen voor het grootste deel buiten het fysiek lichaam van mens en duif. Kortom, energie en fysiek lichaam doordringen elkaar, dat wel, maar de niet zichtbare energieën hebben een veel groter bereik dan het fysieke deel. De wijze waarop bijvoorbeeld de duif zijn weg terug naar zijn hok vindt, heeft met deze energieën te maken.
Vraag jezelf, in alle eerlijkheid, maar eens af waar je gedachtes zijn? Veel van de gedachtes van een melker is gekoppeld aan zijn duiven. Het is voor melkers blijkbaar heel moeilijk om die gedachtestroom los te laten.
Het uiteindelijke resultaat is dat de bewegingsenergie van de melker wordt opgejaagd en dat wordt niet op prijs gesteld door het remgeheugen en ons materieel lichaam, denk aan spijsverteringsorganen en eiwitten. Hormoonklieren komen met afremmaatregelen en mocht dat niks uithalen dan ontstaan tekorten of een overschot in het lichaam. Uiteindelijk heeft dit consequenties voor het gedrag van de melker. In het slechtste geval is de melker verslaafd aan zijn duiven en verliest zijn interesse voor zijn sociale omgeving. Ik zeg met opzet verslaafd, omdat het de melker een prettig gevoel geeft waar hij geen afstand van wil doen.
Ik schets hierboven een negatief beeld, waardoor ik de indruk wek alsof de duivensport een gevaarlijke sport is. En voor een deel klopt dit negatieve beeld ook met de werkelijkheid. Niemand kan toch ontkennen dat veel melkers niet zo goed meer weten waar de rem zit? Praten over duiven kunnen we de hele dag door. Zelfs in bed dromen we van de duiven. Iedereen kan deze kritiekpunten uit eigen ervaring aanvullen.
‘Ja, maar…’ hoor ik je zeggen. ‘…om te presteren moet je alles op alles zetten, het is immers topsport’. Tuurlijk, topsport is een kwestie van focussen en veel opzij zetten, maar enerzijds gebeurt dat voor een bepaalde periode in het leven van een topsporter en anderzijds weten begeleiders tegenwoordig heel goed dat overtraining net zo verkeerd is als een tekort aan training. Voor alle sporten geldt de Wet van de Balans.
Hoe zit dat bij topmelkers?
Ik heb vanaf 2005 redelijk veel topmelkers gesproken, ik ben tot de conclusie gekomen, dat ze baasjes zijn. Het zijn geen volgers maar leiders. Tot op zekere hoogte kun je bij de meeste wel spreken van een soort verslaving, maar ze weten heel goed de balans te bewaren tussen opladen en afladen van duivenenergie. Ze kunnen van nature ook prima omgaan met de prestatiestress.
Ik heb aan het begin van mijn verhaal geschreven dat het magnetische veld bij toppers in balans is.
Verderop heb ik het magnetische veld in een model geplaatst en verteld over de twee tegengestelde energieën. Ik heb mijn ervaring verteld dat duiven een veel grotere behoefte hebben aan bewegingsenergie dan mensen. En dat duiven een groot deel van hun energiebehoefte aftappen bij de melker.
Mijn conclusie is dat de topper beter in staat is om weerstand te bieden tegen de aanzuigende kracht van de duif. In mijn termen betekent dat de verhouding tussen bewegingsenergie en remgeheugen bij een topper beter in balans blijft dan bij een melker uit het grote melkers peloton.
Hoe en wat?
Bij kampioenen bemerk ik een bewegingsenergie die loopt van de linker hersenhelft naar linker nier en van rechter hersenhelft naar de rechter nier. De rechterkant vertegenwoordigt het remgeheugen. Bij de Superkampioen speelt het hart een verbindende rol; op die plek komen de energiestromen bij elkaar en wordt de balans bereikt.
Vanuit energieniveau kun je de lijn doortrekken naar het gedragsniveau. Bij supertoppers zie je een aantal gedragkwaliteiten, waarvan je kunt stellen dat ze hun bron hebben in hun energiehuishouding.
De Supertopper :
-Ziet alles op het hok en aan de duif (kan goed onderscheiden wat meer en minder belangrijk is voor de kolonie)
-Vindt een goede relatie met de duiven belangrijk
-Is warm zakelijk, maar niet emotioneel
-Is ambitieus (geen dromer)
-Is doelgericht (geen twijfelaar)
-Is positief en toekomstgericht denker (staat niet te lang stil bij tegenslagen)
-Heeft zelfvertrouwen in zijn beslissingen
-Is systeemvast
-Reageert rustig op veranderingen (raakt niet snel in paniek en wordt niet snel boos)
-Is gedisciplineerd
-Doet veranderingen in kleine stapjes, en is wars van impulsieve gedachtes
-Is eerlijk in zijn mening
-Is effectief in energieverdeling (put zich niet uit en is aan het einde van het seizoen nog redelijk fit).
Topduiven
Wat ik heb geschreven over topmelkers komt in grote lijnen overeen met wat ik heb waargenomen bij topduiven. Ook topduiven onderscheiden zich middels de energiebalans.
Modern leiderschap gevraagd
Mijn stelling is dat het grote duivenmelkerspeloton te weinig baas is over zijn duivenkolonie. Het ontbreekt aan modern leiderschap.
Of het een hond, een paard of een duif is, dieren hebben een instinct voor pikorde en daarom moet in dit geval de melker de baas zijn over de kolonie. Dat ben je als melker verplicht tegenover je duiven. In overeenstemming met de idee van een pikorde, is dat duiven de grenzen opzoeken van de leider. Iemand die een slaaf is van zijn duiven kan geen goed leider zijn. Waarom niet? Om de simpele reden dat er dan onvoldoende afstand bestaat tussen de leider en de kolonie.
Het is niet zo vreemd om hier een vergelijking te maken met leiders in organisaties of ondernemingen. Leidinggeven aan een groep mensen vereist een bepaalde stijl die herkenbaar is. Wat is de essentie van een leider? Een leider is geen direct uitvoerende, maar iemand die de voorwaarden schept voor anderen om hun taak uit te kunnen voeren. Het klinkt zakelijk maar het leidinggeven aan een omvangrijke duivenkolonie vereist in de 21ste eeuw modern leiderschap. Is dat moeilijk? Het zal voor veel melkers moeilijk te realiseren zijn om anders te gaan denken over hun sportbeoefening. Het zal veel melkers tegen de borst stoten dat ik van mening ben dat melkers die beter willen presteren meer tijd in zichzelf zouden moeten steken en minder in hun duiven. De meeste onder ons zullen met hun vinger naar het voorhoofd wijzen, maar voor degene die de voordelen van modern leiderschap willen plukken heb ik de voordelen onder elkaar gezet.
-Meer tijd voor gezin, vrienden of andere vrijetijdsbestedingen
-Minder duiven en betere prestaties
-Minder energieverlies
-Minder verzorgings- en spelkosten
-Lagere drempel voor nieuwkomers
-Beter imago voor de duivensport in het algemeen.
Nawoord
Ik heb een aantal onderwerpen behandeld die te maken hebben met magnetisme bij melker en duif. Het onderwerp magnetisme in de duivensport heeft vele raakvlakken. Ik denk dan aan leiderschap, hokkenbouw, voeding, training en gezondheid. Op veel vragen kan ik een antwoord geven, maar op vele vragen moet ik het antwoord schuldig blijven. Dit laatste is mijn motivatie om door te blijven zoeken. Intussen geniet ik dagelijks van mijn gevleugelde vrienden. Ter afsluiting wil ik alle duivenmelkers bedanken die een bijdrage hebben geleverd aan mijn onderzoek.
Rob van Hove, rw.van.hove@xmsnet.nl
