Pitts-globePitts-loginPitts-premiumPitts-registerPitts-search

Jonas (2)

Geplaatst op 21/02/2018, Auteur: pitts


Die vrijdagavond reed Mark de oprit op. De zware werkweek was eindelijk achter de rug. Deze tweede februari was vooral een donkere dag geweest. Dat er ondertussen langer daglicht was, ondervond hij geenszins. Hij bleef even in de wagen zitten en luisterde naar een liedje uit zijn tienerjaren.  Toen het radionieuws van 19u00 het nummer onderbrak, zette hij uit protest de autoradio uit.

In de achteruitkijkspiegel ving hij een glimp op van een traag voorbijschuivend gedaante. Hij stapte uit, keek naar de voetganger, die warm ingeduffeld zijn hond uitliet. Aan de viervoeter herkende hij het baasje: “Ah, Jef, nog zo laat op wandel!” De buurman schuifelde dichterbij en trok een paar keer aan zijn sigaret: “Mark, kom je nu pas thuis?”

De buren schudden elkaar de hand. “Zijn er nog van je jonge duiven teruggekeerd, Jef?”, wilde Mark weten. “Gelukkig wel! Donderdag vier en vandaag nog drie.”, antwoordde de melker zichtbaar opgelucht. “Dan ontbreken er nog drie?”, wilde Mark bevestiging. “Ach Mark, als die zeven de weg terugvinden …”, repliceerde oude man. Er viel een korte stilte en de hond gaf aan verder te willen wandelen. “Zit, Bobby!”, maande zijn baasje tot kalmte, dan zei hij tot zijn buur: “Eigenlijk is het dwaas om op mijn leeftijd nog zoveel duiven te houden en zo vroeg zoveel jongen te kweken! Zeker nu met die winterprik!”

De ijskoude wind geselde Mark’s oren en hij snakte naar huiselijke warmte. “Jef, ik rammel van de honger! We zullen het er morgen uitgebreid over hebben!”, wilde hij afscheid nemen. De oude man lachte minzaam: “Ik ga nog een blokje om en dan zie ik jullie morgen!” De grijsaard zette in slakkentempo zijn avondwandeling verder. Mark opende de garagepoort en reed de auto binnen. Via een andere deur in de garage had hij toegang tot de woning. Hij vond zijn vrouw aan de keukentafel, tokkelend op haar telefoontoestel.

“Je ziet er uit zoals ik me voel!”, begroette hij haar met zijn aparte humor en gaf een kus op haar voorhoofd. “Het was me het dagje wel”, antwoordde ze:  “vroeger waren het thuis steeds pannenkoeken op 2 februari, maar ik zal er morgen maken. Je avondeten staat klaar in de microgolfoven! Doe je dan straks ook de afwas? Ik ga wat tv kijken en anders eens vroeger naar bed. Ik voel met niet zo best!”  Mark bekommerde zich om zijn eten en vroeg: “Waar zijn de kinderen?” “Anke slaapt eindelijk. Dat heeft ze de hele dag niet willen doen. Ze heeft constant geweend. Ik vermoed haar tandjes en anders raadpleeg ik morgen een dokter”, begon Lien het relaas van de dag.

Ze nipte aan haar thee en vertelde verder: “Je kleinste spruit hier is alvast aan het wk voetbal begonnen!”, wees ze naar haar bolle buik. Mark keek zijn sterke vrouw bewonderend aan: “Waarom krijg ik plots het gevoel dat onze Jonas voor de climax heeft gezorgd? Waar is hij trouwens?” “Zijn juf was blijkbaar afwezig omwille van griep. Dus had de leraar van de klas er naast beslist, dat de twee klasjes samen de hele dag mochten spelen in de overdekte speelhal. Ze hebben dan met de hun klas gevoetbald tegen de klas van die schoolmeester …”, verhaalde Lien Jonas’ schooldag.

“Toch niet weer zijn kanonschot?”, onderbrak Mark. Lien knikte: “Blijkbaar hadden ze de leuke schooldag afgesloten met strafschopje trappen met de meester in doel. Jonas was één van de weinigen, die wist te scoren, maar bij zijn trap sneuvelde een ruit! Hij was er erg van aangedaan! Vooraleer hij gekalmeerd was, man, man, man! Hij is zopas in de zetel in slaap gevallen.” Mark kon er nog wel mee lachen: “Ik zal maandag de school eens contacteren. Maar zoals ik dat hoor mochten ze van die leraar daar toch wel met de bal spelen?!”

“Maak ik je nog een thee, Liefje? Na de afwas zal ik Jonas in bed stoppen. Morgen gaan we dan bij Jef naar de duiven kijken, maar ik zal hem dat morgen vertellen. Hij had al genoeg opwinding voor één dag!”, deelde Mark mee, terwijl hij aan zijn avondmaal begon. Zijn vermoeide vrouw knikte, terwijl ze naar de living liep en zich dichtbij Jonas in de zetel vleide. Vanuit de keuken riep Mark nog allerlei  dingen, maar in dromenland hoorde Lien hem niet meer.

Mark droogde zich af na een verkwikkende douche. Vrouw en dochter waren nog in een diepe slaap verzonken, maar Jonas verscheen ietwat bedeesd in de badkamer: “Hoi Paps!” “Jonas, vent, deze zaterdag wordt een prachtige dag!”, zei zijn vader terwijl hij in zijn kleren sprong.  “Heeft mama het dan niet verteld?”, vroeg Jonas met een beschaamde blik. Mark dacht na: “Dat de ruit niet bestand was tegen je kanonschot?” Het jongetje knikt met zijn blik gericht op de badkamervloer.

“Eén ding moet je me eerlijk zeggen! Wat was je bedoeling met zo een trap? Wilde je echt die ruit breken?”, vroeg zijn vader. “Maar neen, Paps!”, wierp Jonas gedecideerd tegen: “ We hadden de hele dag gevoetbald en we stonden misschien wel vijf doelpunten op voorsprong! En dan zei die meester, dat het een gelijkspel was en dat het op strafschoppen zou beslist worden. Wanneer ik scoorde, zouden we alsnog winnen …”. “Eerlijk?”, vroeg Mark. Jonas knikte terwijl een traan over zijn wang gleed.

“Nou, dan lijkt me dat niet met voorbedachte rade, jongeman. Geen rechter zou je hiervoor veroordelen!”, grapte de vader. “Voorbedachte wat?”, keek de jongen verbaast. “Dat het niet met opzet was! Dat het een ongelukje was!”, verduidelijkte Mark.  “Je bent dus niet boos zoals Mams?”, verwonderde Jonas zich. “Mama, is moe, Jonas.  Ze is heus niet boos!”, wierp vader tegen.  Het kind wilde nog protesteren, maar vader zei: “deze voormiddag is het mannendag!”

“Mannendag?”, herhaalde Jonas.  “Ik heb je voor ontbijt boterhammen met choco  gesmeerd en dadelijk warm ik je een grote tas chocolademelk. En dan heb ik ook nog een verrassing!”, zei Mark. “We gaan voetballen!”, juichte het Jonas luid. Daarop weerklonk een ijselijke kreet van kleine Anke. “Verdorie!”, zei Mark: “Jonas, ga alvast naar de keuken, ik ga eens naar je zusje kijken en houd je toch wat in, zolang er mensen slapen!”

Jef stond zijn buurmannen al op te wachten. Ze begroetten elkaar. “Jonas, ik ga je vandaag een rondleiding geven op mijn hokken. Lijkt je dat een goed idee?”, zei de oude man. “Joepie!”, bulderde het jongetje, waarbij hij zich snel herpakte en op fluistertoon zei: “Dan zal ik moeten stil zijn zeker?” De mannen schaterden van het lachen bij die komische opmerking.

Jef liet eerst de weduwnaarshokken zien. Die stonden leeg, gezien hij de gewoonte had die duivers in open rennen onder te brengen tijdens de winterperiode. Maar ook die rennen vol duiven kregen ze te zien. Dan gingen ze naar de jonge duiven kijken. Deze van de eerste ronde.  Jonas zag duiven in allerlei kleuren: wit, zwart, rossig, en iets wat Jef “blauw” noemde. Maar dat leek helemaal niet op het blauw waarmee hij in de klas schreef of kleurde. Ook dat bruinachtige was geen rood! De melker liet vader en zoon ook duifjes vasthouden.

“Vroeger koppelde ik altijd op de zaterdag kortbij 2 februari. De resultaten waren even goed. Maar gezien ik nog met vervroegd pensioen kon en bruiste van energie ben ik met winterkweek begonnen. Met mijn 78 lentes achter de rug, voel ik dat ik beter zou terugschakelen!”, deed Jef zijn uitleg  “Kijk!”, wees hij naar gele duivenkuikens, die kwamen piepen onder de ouder: “Dat is de tweede kweekronde.” Jonas keek met grote ogen van bewondering naar de diertjes. “Hiervan kan ik er eventueel wel een paar missen.”, zei Jef tot zichtbare verbazing van Mark en Jonas. (wordt vervolgd) (Elke gelijkenis met bestaande gebeurtenissen en/of personen berust op louter toeval)

(IR)


Naar overzicht van reportages

Reageren


Om te reageren dient u aangemeld te zijn.
Terug naar boven